Twentieth Button
I made buttons out of salt particles rippling across the ocean’s evening. Minerals and dried plant were extracted, remnants of volcanoes and forest fires, smoke and acid, neutrons produced by fission, prayers for the easiest way to make rain. You asked me to explain the second process within this clutter I’ve made: often, the button that attaches itself to the shirt hangs by a thread. Knotted at an acute angle, it is also a way of holding onto the shapes that may exist in the fabric. Thus, how darkness turns into shadows is emphasized. In those subtle moments when you undress on the horizon, you realize that the gray veil of your fancy dresses, the delicate whites, pinks and purples, can never become the sea for a button. The button is a possibility, rising or setting depending on the consistency of celestial bodies shifting at appropriate angles on the horizon. The meteorologists who speak with a strong probability of clear skies to the west always present you with cufflinks forged from the meanings of the clouds I first fell in love with. We can get involved in this without finding a season…
Yirminci Düğme
Okyanus akşamında dalgalanan tuz parçacıklarından düğmeler yaptım. Mineraller ve kurumuş bitkisel özler, yanardağlar ve orman yangınlarından kalanlar, duman ve asit, yoğuşma çekirdekleri, yağmur yağmasının en kolay yolunu anlatan dualar vardı. Bu dağınıklığın ikinci sürecini açıklamamı istedin: çoğu zaman gömleğe ulaşan düğme bir tutunmak olarak yaşar. Dar açıyla atılan düğümler, aynı zamanda kumaşta olabilecek şekilleri vurgulayarak, karanlık gölgelere dönüşür. Ufukta soyunduğun o ince anlarda süslü elbiselerindeki gri örtünün, zarif beyazların, pembe ve morların bir düğme için asla denize dönüşemeyeceğini anlarsın. Düğme bir ihtimaldir, ufukta uygun açılarla yer değiştiren gök cisimlerinin kıvamından doğmakta ya da batmaktadırlar. Batı yönünde havanın açık olacağını söyleyen, güçlü olasılıklı meteorologlar, hep sana ilk aşık olduğum bulutların anlamlarından kol düğmeleri takar. Buna bir mevsim bulmadan da karışabiliriz…
* * *
Death of the Sea Urchins
A sudden mist that looks pinker than it is called passion.
Very little happens. This includes the death of sea urchins that feed on algae!
This is how to nourish the challenges to the skin with fruit seeds; beauty has rules as hard to forget as its surroundings. Inhale the scent of peonies and stay in it! Two things were left for us with the roses so as to go beyond the self, skin, and doubt! By collecting them, we can spread faster.
Denizkestanelerinin Ölümü
Aniden gelişen bir buğuyu olduğundan daha pembe göstermeye tutku denir.
Pek az şey olur. Alglerle beslenen denizkestanelerinin ölümü dahil!
Deriye yönelen güçlükleri meyve tohumlarıyla beslemek; güzelliğin çevresi gibi unutulması zor kuralları var. Şakayığın kokusunu içine çekmekle o kokunun içinde kalmak! Benliğin ötesine geçmek için bize güllerle beraber iki şey bırakıldı deri ve kuşku! Onları toplayarak daha hızlı yayılabiliriz.
* * *
33°55’09.3 “N 8°08’50.2 “E
Existence is meadows.
But I thought the directions your voice transformed were trees.
I brought with me a distance that I arrived at thinking I wouldn’t return. This fairytale overflows from me and breaks into pieces while your fairytale bites your lips. The fairytale asserts itself, retreats, and never exists. Ships are not to blame in fairytales whose heroes die early. Everyone loses something. Those who walk are more interested in risking than reaping the vision. You didn’t lose your shoes, they didn’t want to leave. Sometimes you say it’s somehow, somehow sad, somehow the world, how are your feet?
33°55’09.3″N 8°08’50.2″E
Varoluş çayırlardır.
Oysa sesinde dönüşen yönleri, ağaç sanmıştım.
Yanıma, dönmeyeceğimi sanarak vardığım bir uzaklık aldım. Altı beni parçalarımdan taşıran, sende dudaklarını ısıran bir masal var. Kendini öne süren, geri çekilen, olmayan. Kahramanları erken ölen masallarda gemilerin suçu olmaz. Herkes bir şeyler kaybeder, görüntüyü biçmekten çok göze almakla ilgilenir yürümek. Ayakkabılarını kaybetmedin, onlar yola koyulmak istemediler. Bazen nasılsa dersin, nasılsa üzgün, nasılsa dünya, nasıllar ayakların?
Ben rastlantıyla şahin avcısı oldum. Kanadın görünüşünü değiştiren karşılaşmalardır. Masanın üstünde kına ve fal tortuları. Yeniden başlayabilir miyiz hurma çekirdekleri toplamaya?
Bu sadece birimizin gitmesi için yeterli olacak…
* * *
Scissors
The scissors are made up of two axis blades, the fancy ones, the ones that don’t go for it, the ones used by tailors, bullies, those who don’t want advice, the ones used for agreements, openings, separations, they are all made up of two blades, sharp or dull. Where we see injustice, what is to be shared, what is too much, what is too long, we cut at the same angles with similar drills.
The scissors converge in the most direct possible way; it decides what is to be brought to life, what is to be compromised, what is to be connected, what is to be separated.
Makas
Makas, iki eksenli bıçaktan oluşur, gösterişli olanları, buna yanaşmayanları, terzilerin, zorbaların, öğüt istemeyenlerin kullandıkları, anlaşmalar, açılışlar, ayrılıklar için kullanılanları, hepsi keskin ya da kör iki bıçaktan oluşur. Haksızlık gördüğümüz yerlerden, paylaşılacak olanları, fazlalığı, çok uzayanı, benzer talimlerle aynı açılarda keseriz.
Makas mümkün olan en kısa yoldan birleşir, hayat kazandırılacaklara, ödün verileceklere, bağlanılacaklara, ayrılacak olana o karar verir.
* * *
How Are Waves Formed?
I have never had a small heart before—they’ll stop when they find nothing to resist. It’s a shore where soul patterns are taken; that’s why the circular line is visited by regulars. In high places, it tends to be darker, though not now. You watched and played; we experience things we will talk about in the future, a well that no one has ever experienced digging, winter, and the past begin to bleach things that are equally important. You could call these attempts premature, to be twisted with a wire and keep its shape when cooled, how do we distinguish the victims of coincidence from an unlucky trip?
Waves and sounds are called early separation when their beginnings are small in relation to the distances to the receiver.
I watch the sensation of encountering a wave, it tosses you up and forward, it creates vortices,
that you’re more than you appear to be, and it ends on the shore.
Dalgalar Nasıl Oluşur?
Daha önce küçük bir kalbim olmadı, direnç gösterecek bir şey bulamayınca dururlar. Ruh kalıplarının alındığı bir kıyı, çember hattını müdavimlerin ziyaret sebebi budur. Yüksek yerlerde daha koyu olma eğiliminde, şimdi değil, izledin ve oynadın; gelecekte bahsedeceğimiz şeyler yaşarız, hiç kimsenin kazmayı tecrübe etmediği bir kuyu, kış ve geçmiş aynı derecede önemli olan şeyleri ağartmak için başlar. Bu girişimlere erken diyebilirsin, bir tel ile bükülmek ve soğutulduğunda şeklini korumak, tesadüf kurbanlarını şanssız bir yolculuktan nasıl ayırt ederiz?
Dalgalar ve sesler, başlangıçları alıcıya olan uzaklıklara göre küçükse buna erken ayrılık denir.
Bir dalgayla karşılaşan hissi izliyorum, seni yukarı ve ileri savuruyor, girdaplar oluşturuyor,
göründüğünden fazla olduğun bu durum kıyıda bitiyor.
Author of four books of poetry, NIHAT OZDAL is the winner of the Mehmet Fuat Poetry Award, the Homeros Poetry Prize, and the Golden Laurel Literary Award. His work has also been published in numerous magazines. Born in Halfeti, on the edge of the Southeast region of Turkey some 60 kilometers from the famous Roman city of Zeugma, Ozdal has a visceral relationship with the local environment and still lives in the old town, which was half flooded by the waters of the Ataturk Dam. Though he still lives in the area, Ozdal’s work ranges through the cosmopolitan world of salt water and longitude and latitude with a startling precision in his imagery.
In addition to being a poet, he is a visual performance artist and works in a variety of interdisciplinary areas, from Gastronomy to music and museology. He has presented his work in many places around the world and been published in 26 languages.
JEFFREY KAHRS is the author of One Hook at a Time: A History of the Deep Sea Fishermen’s Union of the Pacific (Deep Sea Fishermen’s Union, (2015) and a chapbook from Gold Wake Press (2010). A winner of the Nazim Hikmet Poetry Prize (2012), he co-edited an issue of the Atlanta Review on poetry in Turkey. His poems have appeared in Talisman, What Rough Beast, Subtropics, Sözcükler and other journals. He has also published fiction and non-fiction in the Bosporus Review of Books, Heavy Feather Review, and PN Review. Recently, working with his translation partner, Mete Özel, their work has been published in Asymptote, Circumference, Consequence, and will soon be published in the Los Angeles Review of Books. He lived in Istanbul for 18 years.
METE ÖZEL’s first book Ilgım Düş Esrar was published in 2008 by Yasakmeyve. Since 2014 he has been working on aspects of Anatolian oral traditions as a researcher and storyteller in collaboration with the in numerous well-known Turkish journals, such as Varlık and Sözcükler. He is an accomplished critic, having published essays about Elitis, Pavese, Cavalcanti, and Goethe. Metin Altıok. Carlos Felipe Moisés, Artem Harutyunyan, Rutger Kopland, Michele Zaffarano, Miron Bialoszevski, Yip Fai, Yelena Şvarts, Donnie Smith, and Elena Liliana Popescu are a few of the poets he has translated. He is a founding partner of an international translation company called Mirora. He lives in Istanbul.
